Właśnie dlatego, że potrzebujemy reform wewnętrznych, musimy opuścić UE

Więc co Bruksela POZWOLI mi zrobić?

Czytelnicy będą znać do znudzenia Pierwsze Prawo Hannana: żadna partia nie jest eurosceptyczna, gdy jest u władzy. Pierwsze Prawo wyrasta z głębszej politycznej prawdy, że nieliczne rządy zechcą przeciwstawiać się grupom interesu, wyrosłym wokół ustalonego systemu rozdzielczego, jaki akurat jest. Milton Friedman nazywał to “tyranią status quo”.

Ujmę to w ten sposób. Gdyby Wielka Brytania już była poza UE – gdybyśmy wcześniej mieli rozum, by wynegocjować umowę o wolnym handlu w stylu Szwajcarskim – trudno by było sobie wyobrazić, by wielu polityków głównego nurtu agitowało za wstąpieniem do niej. Ale cztery dekady członkowstwa wytworzyło duży korpus osób zależnych od obecnej polityki. Większość władz lokalnych, na przykład, posiada europejskich urzędników, którzy nie mogą być bezpośrednio opłacani z Brukseli, ale których zarobki zależą całkowicie od członkowstwa w UE. Niemal każda firma powyżej określonej wielkości robi to samo. Podobnie praktycznie każda większa organizacja charytatywna
i pozarządowa (więcej na temat, ile niektóre z tych organizacji charytatywnych otrzymują z UE, w kolejnym wpisie). Większość służby publicznej, a także niemal cały FCO*, jest oddanne członkostwu [w Unii].

Dla rządu, wzięcie na siebie wszystkich tych grup interesów jednocześnie, jak argumentuje Anthony Brown w ConservativeHome, pochłonęłoby całą jego energię co najmniej przez rok. Anthony mówi, że głosował na Konserwatystów, ponieważ chciał obniżki podatków, deregulacji i reformy opieki społecznej: mógłby się więc obejść bez tego zamieszania.

Wadą jego argumentacji jest oczywiście to, że członkostwo w UE stoi na drodze reform krajowych. Powodem, dla którego wielu ministrów ponoć zmieniło zdanie w sprawie secesji nie jest to, że mają obsesję na punkcie Europy, ale to że zauważyli, że wiele
z tego co robią w kraju, ograniczają przepisy UE. To nie jest sytuacja nowa – dwadzieścia lat temu Václav Klaus, wówczas premier Republiki Czeskiej, skarżył się: “za każdym razem gdy próbuję uchylić jakąś dyrektywę z czasów sowieckich, mówią mi, że to co próbuję wyrzucić to wymóg Komisji Europejskiej” – ale było to odkrycie dla wielu konserwatystów, po ich długim okresie w opozycji.

Esencją eurosceptycyzmu było zawsze przekonanie, że powinniśmy być w stanie zatrudnianiać i zwalnianiać ludzi, którzy uchwalają nasze prawa. Euro-integracjoniści wpłynęli na brak zrozumienia tej troski i starali się przedstawić tę kwestię jako konflikt między internacjonalizmem i bigoterią (patrz tutaj). Niektórzy Torysi dali się na to złapać – albo przynajmniej byli zdania, że muszą się z tym zgadzać – i ogłosili, że “gadanie
o Europie” było odwraceniem uwagi od “rzeczywistych problemów”.

Dopiero teraz, być może, zaczynają rozumieć, że nie będą w stanie wypełnić swego programu, jak długo 80 procent naszego ustawodawstwa socjalnego i ws. zatrudnienia pochodzi z Brukseli, ani ograniczyć nasz deficyt, kiedy każdy grosz oszczędzony
w kraju jest pochłaniany przez wyższe składki do budżetu UE i zobowiązania bailoutowe.

To nie na punkcie Europy my, sceptycy mamy obsesję; lecz brytyjskiej demokracji.

*FCO - Foreign and Commonwealth Office (odpowiednik MSZ)

Oryginalny wpis został opublikowany 2011-07-14